ทุกเรื่องราวที่เข้ามา ที่เจ็บและช้ำ จน ทำให้ฉันมีน้ำตา แม้ว่าทรมานเท่าไร ฉันเรียกมันว่าความ เสียใจ แล้วเรื่องราวในวันนี้ ที่เกิดและมันกำลังกระทบใจของ ฉัน ก็สอนให้ได้เรียนรู้ใหม่ ในคำที่ฉันเคยเข้าใจ สิ่งใดที่เคยได้เจอ กลายเป็นแค่เพียงเรื่องเล็กน้อยไปในพริบ ตา * เสียงของเธอที่ร่ำลาได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่ ต้องเจ็บจนร้องไห้ โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบาง ทีก็เสียดายน้ำตา แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร... กับการต้อง เสียเธอ แม้ฉันยืนแทบไม่ไหว แต่อยากขอพูดอะไรสักนิดนึงถึงเธอ ขอ โทษที่ไม่ดีเหมือนใคร และขอบคุณที่สอนให้เข้าใจ ว่าเรื่อง ที่ เคยได้เจอ มันก็แค่เพียงสิ่งเล็กน้อยที่เปลืองน้ำตา (*) ... เจ็บ วันนี้ทำให้รู้ว่า ค่าของน้ำตามัน(ไม่)คู่ ควร
PART II..งานเยอะ!!!!!!!
จะหาข้ออ้างยังไงดี^^ไม่ได้อัพสเปซมาตั้งนาน
แหะ แหะ...แถมพอมาอัพครั้งนี้ ก้ออัพแบบเดิม ๆ ด้วย ว้า ๆ ๆ
ขอโทษเพื่อน ๆ นะคะ ถ้าหากเข้ามาดูแล้วผิดหวัง T T
จะอัพให้สวย สงสัยตอนนี้ต้องใช้เวลาเป็นเดือนศึกษาใหม่แน่ ๆ เลยง่ะ
>< ไปเล่นเกม คลายเครียดเดก่า...
อัพพอเป็นกระสัย..คิดถึงทุกคนนะคะ จุ๊ฟ ๆ *3*
PART II : เวลากับคนสองคน
วันเวลาได้นำพาทุกอย่าง ได้นำทางเราสู่ความรัก ได้สร้างความสัมพันธ์ สองเราให้ต้องการ จะเดินร่วมทางตลอดไป
เวลาเดินไปจิตใจเรานั้นเปลี่ยน ต่างคนมีทางที่ต่างกัน ถึงแม้จะตั้งใจควบคุมมันเท่าไร แต่มันไม่ดีขึ้นมาเลย * ได้มองเธอทุกครั้ง ในหัวใจฉันยังเจ็บ ยังคงคิดถึงวันเรารักกัน แต่มันถึงวันนี้ ถึงเวลาต้องจากกัน ไม่มีวันเวลานั้นแล้ว ** เวลาเดินไปไม่เคยจะหวนกลับ ฝากเพียงรอยทางกับความหลัง ฉันหวังว่าวันหนึ่ง แม้ใจเราร้าวราน เวลาจะรักษาใจเราเอง
PART II..ฝัน ^^
เมื่อคืนฝันถึงเพื่อนสมัยมัธยมล่ะ
อยู่กันพร้อมหน้าเลยทีเดียวเชียว..แม้แต่เพื่อนที่ไปอยู่เมืองนอก
ในฝันก็ได้เจอกันหมด มาเที่ยวที่บ้านแป้งด้วย
อาการแบบนี้เรียกว่าโรคคิดถึงเพื่อนอย่างรุนแรงรึเปล่า ^^"
ปล. คิดถึงแกนะ ปา ปุ๋ม เดือน ผึ้ง นิหน่า จร ไปน์ เก่ง~
ใครนะ..ที่เป็นคนให้คำนิยามว่า"ยิ่งห่างไกลกัน จะยิ่งคิดถึงกัน"สงสัยทฤษฎีนี้จะใช้กับเราไม่ได้คนนึงล่ะมั้ง
ตั้งแต่คราวที่แล้วว่าเรามีอะไรจะบอกกันทุกเรื่องเราทำนะ..แล้วทำให้คุณล่ะทำให้เรารึเปล่า
ช่วงนี้แต่งสเปซไม่สวยเลย...แย่จิง!!